http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: siyahkedibeti "Ben tavan arasındayım !" diye bağırdı delikten aşağı doğru. "Eski kitaplar bugünlerde çok para ediyor. Bir bakmak istiyorum onlara." Son sözlerimi duydu mu? "Orası çok karanlıktır; dur, sana bir fener vereyim." İyi. Durgun bir gün. Bütün hayatım boyunca sürekli bir ilgi aradığımı söylerdi birisi bana. Gülümsediğimi gösteren bir ayna olsaydı; biraz da ışık. "Bir yerini kırarsın karanlıkta." Delikten yukarı doğru bir el feneri uzandı. Fenerli elin ucundaki ışık, rastgele önemsiz bir köşeyi aydınlattı; bu eli okşadı. El kayboldu. Ne düşünüyor acaba? Gülümsedi: Yine mi düşünüyor? devamı yarın :) Sun, 07 Sep 2008 14:01:58 GMT 2002323-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/2002323 "Son bitmiş guaj resme bakıyorum. Başsız ve ayaksız, yerinden ve hafızasından uzak düşmüş bir gövdenin, iğreti kanatlarıyla uçmayı tam da beceremeyen hantal bir yaratıkla oynadığı çemberden atlama oyununa. Karanlık bir ormanda saklanmış iki yaratık, biri eksik, biri fazla, belki bir kadın ve bir erkek, kendilerini ve birbirlerini yoketmeden kavuşabilecekler mi? Nihayet, bu gizli köşede kendi eksikliklerinden ve fazlalıklarından duydukları utancı bir çoşkuya çevirebilirler mi? Bu oyunun resmedilişindeki imkansızlığın ardında, tutmanın ya da tutkunun tek umudu mu var? "Minareden at beni,in aşağı tut beni". Zemin dokusuna karışan yazı oyunun adını böyle koyuyor. “Oyunun kuruluşundaki umudu, sondaki imkansızlıktan daha çok merak ediyorum. Çünkü son, sonradan geriye dönülerek anlamlanıyor, kesinleşiyor. Resimdeki oyunda ise bir beklenti var… Bu resimde, o çocuksu kaybedip bulma oyununda, geleceğin dehşetini erteleyen kuvvetli bir “sen” çağrısını duyuyorum aynı zamanda. Yazının beklentisi de bu zaten. Çok mu geç? Bir bakıma öyle, kaderin başkalığı beni de seni de terketmiş. Ama bu resimlerdeki başkalığı, örneğin bir başka resimde, bir kız çocuğunun sınır çizgisine kadar gidip gördüğü, görüp de de bize anlatamadığı bir başka dünyayı dile getirmek için geç olmayabilir. Yabancılığın payından duyulan umut gene.” Ressam” kitabından Mon, 25 Aug 2008 20:30:51 GMT 1939889-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1939889 Ne çıkar siz bizi anlamasanız da , Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da,, ben kimim, kime anlatıyorum, neyi anlatıyorum ayrıca Neyim ben, bu olanlar ne, ya kimdir tüketen isteklerimi Tüketen kim. Ne kadarcık bir fark var bizimle bütün insanlar arasında Çayınız soğuyacak! Çayınız mı dediniz ? Ne tuhaf biraz anlıyorum Ya sonra ? Bırakın şu sonrayı, bilmem ki nedir o sonra Gene mi, başladınız mı ? peki şimdi kim var sırada Sakın haaaa!. biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza Yok deyin çünkü biz..biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla Ne güzel ağzımızla.. Bir oyun başka olamaz oyundan gibi Bir söz başka olamaz sözden gibi Bir şey başka olamaz şeyden gibi Tam öyle gibi, varıyor gibi bir mutluluğa Ne gelir elimizden insan olmaktan başka Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.... Wed, 20 Aug 2008 09:18:22 GMT 1920420-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1920420 Türk Kahvesi – Telvesi ile servis yapılan tek kahve çeşidi ..(lokumla daha güzel olurmuş;) Espresso - Makine ile hazırlanan, koyu kavrulmuş, İtalya'ya özgü bir kahve türüdür Mırra - Şanlıurfa'ya özgü, birkaç kez demlenerek hazırlanan acı kahve Cappuccino– Espresso ve su buharı ile ile köpük haline getirilmiş süt eklenen kahve.(köpük 2 santim kadar) Americano – Espresso’nun sıcak su eklenerek yumuşatılmış şekli Cafe au lait – Fransızların sütlü filtre kahvesi Ethiopian Yirgacheff – Şarabımsı buruk tadı olan Etiyopya kahvesi Latte – Espresso’ya az köpürtülmüş sütün eklendiği kahve (köpük 1 santim kadar) Macchiato – Espresso’ya süt köpüğü eklenerek hazırlanan kahve Mocha – Latte’ye çikolata tozu veya şeklenmesiyle yapılan kahve Santos – Brezilya’da bir liman adıdır,kahve yetişmez. Sumatran – Düşük asit dengesine sahip Endonezya kahvesi Supremo – Kolombiya'da en kaliteli kahve kategorisine verilen ad'dır. Viennese – Espresso’ya çikolata ve krema katılarak hazırlanan Viyana usulü kahve Fri, 15 Aug 2008 19:51:29 GMT 1901441-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1901441 Zaman, açıkçası yoktur (sınır olarak şimdinin dışında) ve buna rağmen biz zamana tabiyiz. Bu bizim durumumuzdur. Varolmayan şeye tabiyiz. İster edilgen olarak acı çekilen -fiziksel acı, bekleyiş, pişmanlık, vicdan azabı, korku gibi- zaman olsun, ister çekip çevrilen -düzen, yöntem, zorunluluk gibi- zaman olsun, her iki durumda da tabi olduğumuz şey var değildir. Ama itaatimiz vardır. Biz, gerçekdışı zincirlerle gerçekten bağlanmışız. Gerçekdışı olan zaman, her şeyi ve bizi gerçekdışılıkla örter." "Olmak ve sahip olmak. -İnsanın varlığı yoktur, yalnızca sahip olduğu vardır. İnsanın varlığı perdenin arkasında, doğaüstünün olduğu taraftadır. Kendisi hakkında bilebileceği şey, yalnızca koşulların ona verdiği şeydir. Ben benim için gizlidir (ve başkası için de); ben Tanrı tarafındadır, Tanrı'dadır, Tanrı'dır. Gururlu olmak, Tanrı olduğunu unutmaktır... Perde, insanın sefaletidir Simone Weil.... Thu, 31 Jul 2008 20:46:04 GMT 1823702-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1823702 Yorgun gördüm seni; gözlerin yaşla dolmuş, üzüldüm. Çünkü ben bir hüzündüm. Sacların epeyce dağılmış dudakların duvara carpmıs çözüldüm. Çünkü ben senin sözündüm. Sun, 20 Jul 2008 15:14:41 GMT 1774098-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1774098 Ortaçağ Avrupası’nda kedilerinin yaşamı aslında Spielberg’in Schindler’in Listesi filminden farksızdı. Hatta çok daha kötüydü. Musevilere yapılan zulüm 1933’ten 1945’e kadar sürmüş iken Ortaçağ Avrupası’nda kedilere yapılan zulüm yaklaşık 450 yıl boyunca sürdü. Avrupa Romalılarla birlikte Yine 9. yüzyıla ait İsviçre yakınlarında yaşayan İrlanda’lı bir keşişin günlüğü kedisi Pangur Ban’a yazdığı şiirlerle doludur. Kilise’nin resmi görüşünün kesinkes uygulanması Engizisyon Mahkemeleri’nin kurulması ile söz konusu oldu ve sadece insanlar için değil (asıl) kediler için de zor günler başladı. Evi farelerden korusun diye kedi besleyen bir çok kadın kedileri ile cadılık yapmakla suçlanıp yakıldı. Öyle ki, İngiliz Hanedanı Mary Tudor ve I. Elizabeth Dönemleri’nde kediler sapkınlığın simgesi olarak köy meydanlarında yakılarak halk kitlelerine gözdağı verildi ''''''Kedi düşmanlığı Avrupa’yı bir çığ gibi sardı. Özellikle siyah kediler bu barbarlığın birinci hedefi oldu. Belki de bu yüzden Hıristiyan kültüründe yer alan Hallowen kutlamalarında siyah kedi hala kötü güçlerin simgesi ya da cadıların arkadaşı olarak hicvedilir. '''' Ortaçağ’ın bitmesine yakın Avrupa’da baş gösteren Büyük Açlık Dönemi’nde de kediler yine tehlike altındaydı. Bu kez yiyecek bulamayan Avrupalılar kedilere yöneldi. Köylerde kediler bir anda görülmez oldu. Avrupa’yı saran her melanetin faturası kedilere çıkıyordu. Ortaçağ Avrupası boyunca milyonlarca kedi insanların bu anlamsız zulmünün kurbanı oldu. Ta ki insancıllık akımı Avrupa’yı etkileyene dek. Yeniçağ yavaş yavaş Avrupa’ya yerleşemeye başladıkça kediler üzerindeki önyargı ve saldırılar görece de olsa azaldı. Kediler aristokratların ve sanatın tekrar ilgi alanı halinde geldi. Kedili tablolar tekrar kabul salonlarını süslemeye başladı. Hatta Exeter Kathedrali bile artık farelere karşı beslediği kedilerin yemek masrafı olarak haftada 1 penny ayırıyordu. Ortaçağ Avrupası’nın kabus dolu günleri artık içgüdülere hapsolacaktı. Sat, 28 Jun 2008 11:29:41 GMT 1672134-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1672134 o gidiyor sen kaybediyorsun... o kalıyor sen yine kaybediyorsun,, Hayat insanı hafızanın bir adasından diğerine akıp duruyor... bütün oyunlarımız içinde sadece aşk oyunu ruhumuza huzursuzluk verir,,, hayatın içinde ölüm olduğunu henüz bilmediğimiz bir zamann.. Ölüm Bütün OYUnların içine sızı verir.. ...... Hayat dolambaçlı nice yol açıyor insanların önüne. Bir süre o yollardan birinde ilerliyorsun..Yanında yürüyen biri oluyor sonra.. Yol hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor,Ayaklarının yere bastığını bile unutuyorsun,Bazen duruveriyorsun oracıkta, bir bakıyorsun ki yol hala kayıyor ayaklarının altında o zaman anlıyorsun.. bir yerlere varmak için yolda değilsindir..yolda olduğun için yoldasındır,ne yalnız ne 2 kişi ...hiç bir şey değişmez yolda olmanın kendisi asildir,, Bence sen sihrini kaybetmişsin ,,,, Fri, 20 Jun 2008 12:07:12 GMT 1632515-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1632515 fotoğrafçı: rüyamın geri kalanını anlat bana... bir kere olsun uykudan huzurla uyanayım... kadın: rüyalar tamamlanmaz ki hiç. hikâyeler tamamlanır. (...) bazen bunu o kadar çok isterdim ki, senin bakışın benim bakışım olurdu. kederlilerin bulunduğu bir şehirde beni arıyordur diye düşünürdüm. ben de o şehirde olurdum., şimdi gazete kesiklerindeki yüzlere bakıyordur derdim. o yüzlerin her biri benim yüzüm olurdu. seni bazen öyle bir düşünürdüm ki, baktığın bütün dünya ben olurdum. o zaman anlardım artık, beni değil, dünyayı istediğini. (...) yanılmıyorum ben canım, değilim ben o aradığın yüz belkide . bazen getirdiğin fotoğraflara bakarken bakışını yüzümde hisseder, bir başkası, bambaşka biri olabilir miydim acaba diye düşünürdüm. o zaman birbirimize baktığımızda dünyayı değil, birbirimizi görürdük... kendimizi... dünyayı aramazdık... Thu, 19 Jun 2008 09:50:35 GMT 1626720-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1626720 beni, iki buçuk yıl boyunca sürgün cezamı çekeceğim güneydoğu’nun en uç kasabasına götüren otobüs, bir benzin istasyonunda mola vermişti. yaklaşık dört saattir otobüsün arka sıralarından birindeki koltuğumda, zaman zaman elimdeki kitapla, zaman zaman da otobüs penceresinden akıp giden dış dünyayla oyalanıyordum. beş buçuk yıllık bir hapishane hayatından sonra bedenim oldukça yorgun düşmüş ve iyice dayanıksızlaşmıştı. onca saat bir koltuğa çakılı olarak yolculuk yapmaktan, bütün kaslarım uyuşmuştu. otobüsün şoförü koltuğundan inerken, muavin “ on beş dakika buradayız sayın yolcularımız. çay ve ihtiyaç molası diye bağırınca, sırt çantamı alıp benzin istasyonunun harap tuvaletine yöneldim. elimi yüzümü yıkayıp kendime gelmek, bir şeyler içip biraz dinlenmek istiyordum. tuvaletin bulunduğu döküntü barakanın tek bir kapısı vardı. içeriye girmek için kapıyı ne kadar ittimse de açamadım. aralık olmasına rağmen içerdeki bir şeyin, kapının açılmasını engellediğini fark ettim. dışarı çıkıp tuvalet camının altındaki varilin üzerine sıçrayarak içeriye baktığımda ürktüm. geniş bir kan birikintisinin ortasında yüzükoyun bir adam yatıyordu. dönüp kapıyı iyice zorlayarak açmayı başardım. gözüme ilk çarpan şey, adamın sağ elindeki jiletin parlaması oldu. çantasının üzerine devrilmiş öbür eliyle bir kağıt parçası tutuyordu. kağıdı dikkatle aldım. düzgün bir el yazısıyla yazılmış ve “hiç kimseye...” diye başlayan bir mektuptu. adamın üzerinde benimkine çok benzeyen siyah, deri bir ceket vardı. yer yer beyazlaşmış saçlarından ve yatarken bile belli olan yıkık omuzlarından, kırklı yaşlarında olduğu ortadaydı. bileğinden sızan ve incecik bir yol çizerek tuvalet deliğine akan kan iyice pıhtılaşmış, koyu ve kirli bir renge dönüşmüştü. keskin sidik kokusuna karışan kan kokusu içimi bulandırmaya başlamıştı. ürkeklik ve kararsızlık arasında eğilip, adamın yüzünü kendime çevirdim. şehirli bir yüzü vardı. kırışık teni buz gibi soğuk, yeşil ve donuk gözleri korkunç bir şey görmüş gibi açıktı. tuvaletten çıkıp muslukların olduğu köşeye yaslandım, adamın elinden aldığım buruşuk kağıdı açtım. daha ilk satırdaki “hiç kimseye” sözcüğü beni heyecanlandırdı: “...kendimi hiçbir yere, hiçbir vatana ve hiçbir bayrağa ait hissetmiyorum artık. bir yere varmak değil, sadece gitmek duygusu çekiyor beni. ana avrat dümdüz çekip gitmek bu öldürgen hayattan...” ilk kez gerçek bir intihar mektubu okuyor olmamın heyecanıyla titredim. sıradan bir mektup değildi. bir hesaplaşmanın, suçlamanın ve iç kırılganlığının bu ağırlaşmış sözcüklerini okudukça kalbim acıyordu. sanki direnebildiği kadar direnmiş, sonunda yenilmiş, işgal edilmiş, yağmalanmış ve onuru kırılmış bir ülkenin sokakları konuşuyordu satırlarda: “...buz üstüne yazılar yazdım. camların buğusuna, denizin kumsalına, alnımı yalayan rüzgara. buz eriyecek, cam silinecek, kumsal yıkanacak ve rüzgar duracak da olsa; buzun ömrü, buğunun direnci, kumsalın büyüsü ve rüzgarın hızı kadar yaşayabilmek içindi. bu yüzden her söze esirgeyen ve bağışlayan aşkın adıyla başladım. belki de bu yüzden hiçbir kadın bağışlamadı beni. hiçbir çocuk babalığımı, hiçbir baba çocukluğumu kabul etmedi. kendi kendimin kadını, erkeği, çocuğu ve babası olmayı; kendi kendimi doğurup her sabah, ruhumu en yüksek uçurumlardan atmayı öğrendim. kendi ateşimle ısıtmayı kalbimi ve cinayetler gibi susmayı...” ben mektuba dalmışken, tuvalete gelen başkaları manzarayı görüp ortalığı çoktan velveleye vermişti. benzin istasyonunun pompacılarından biri diğerine, adamı sanki daha önce görmüş gibi hissettiğini anlatıyordu. benzin istasyonunun kahvehanesinde çaycılık yaptığını sonradan öğrendiğim kıvırcık saçlı ve yüzünü kızıl ergenlik sivilceleri kaplamış olan genç çocuk donakalmıştı. bir süre sonra “o bir şairdi” dedi, fısıldayarak. “şair miydi” diye şaşkınlıkla sordu kısa boylu pompacı. “evet şairdi....” diye onayladı çaycı genç. “..bir saat önce burada mola veren otobüsün yolcusuydu. birkaç bardak çay içti. bana birkaç şiirini vermişti. çok kısa bir zamanda sohbet bile etmiştik. güzel ama umutsuz konuşuyordu hep. otobüs muavini moladan sonra bir yolcu eksik diye çok aradı onu. bulamayınca gazladılar.” adamın yüzükoyun uzanmış cesedine bakan herkesin yüzünde farklı bir ifade vardı. kimileri acıyan, kimileri sorgulayan, kimileri anlamaz gözlerle bakıyordu. ama ortak duygu şaşkınlıktı. yıllar önce “her intiharın arkasında mutlaka bir soru kalır” demişti çok eski bir arkadaşım. oysa bu intiharın arkasında sadece cevap vardı. ve o cevabın bütün harfleri, elimde tuttuğum mektubun satırlarında sözcük sözcük yürüyordu.: “...kimliksiz dolaşmanın bedelini her şekilde ödedim. hiçbir kimlik kontrolünden geçemedim. oysa benim bedenimden dokuz kalibrelik mermiler geçti. benim ruhumdan yangınlar geçti. aklımdan sorular, sesimden sesler, sözümden sözler geçti. yüzünü yüzümde unuttu hüzün. rüyalarımda, elleri sopalı bir yığın adam, neresi olduğunu bilmediğim bir şehir meydanında, serçeleri döverdi hep ve acırdı ağzım her ölü kuşa bir isim koymaktan. belki de bu yüzden ben bütün uykularımdan hep nihavent makamında uyanırdım. selvi ağaçları gibi yaşlanmaktan bıktım. bir mezarlıktan bir başka mezarlığa taşıdım hayatı ve toprak, yaşamak istediği için linç edilenlerin sesini çürütüyordu. bütün denizlerde boğuldum. bütün ateşlerde yandım. bütün akıl hastanelerinde yattım. dur durak bilmeyen bir kaşif gibi, uzun yollar boyunca yorgun ve terli, suskun ve bilge, aykırı ve sıradan, ölümcül ve doğurgan; aşkla tutkuyu, sadakatle ihaneti, hayatla ölümü, alçaklıkla erdemi, namusla namussuzluğu, yalanla doğruyu hep bir arada gördüm. işte bu yüzden, ne zaman sevişmek gelse aklıma, içime kan parçaları tükürdüm ve sonunda kendimi çaldım tanrıdan. çakmak taşları gibi sözcükleri çarpa çarpa, belki yakacağım bu mektubu da... hangi aynaya baksam, en usta aynacıların döktüğü bütün sırları deliyor suretim ve artık hiçbir şiire inanmıyorum. hiçbir yerden geliyorum ben ve hiçbir yere gidiyorum...” sarsılmış ve öylece kalakalmıştım. iyice çürümekte olan kan kokusu, önce tuvaletteki her kokuya karışıyor, sonra dalga dalga burun deliklerimden girip genzimi yakıyordu. jandarmalarla gelen hükümet tabibi cesedi uzun uzun inceledi. çantasından çıkardığı basılı formların nokta nokta bırakılmış boşluklarını elde ettiği verilerle dikkatlice doldurdu. benden başka hiç kimsenin bilmediği mektubu çantama attım. ceset, bir kamyonetin arkasına yüklenip kasabaya yollanırken, adamın yüzüne bir kez daha baktım. ne kadar da bana benziyordu. jandarma minibüsüne doldurarak, ifade vermek üzere hepimizi jandarma karakoluna getirdiler. aklım fikrim adamın çantasındaydı. ortalık karışmadan önce, mektup gibi çantayı da apartabilirdim. bunu yapmadığım için kendime çok kızdım. karakolun koridorunda kendimi en sonlara attım. böylece gözden uzak olabilir, en azından sıra bana geldiğinde, jandarma astsubayına çantayla ilgili bir şeyler sorabilir ve belki çantanın içinde neler olduğunu bile görebilirdim. diğerlerinin ifade verdiği odadaki daktilo aralıksız şakırdıyordu. onun hemen yanındaki odanın kapısı aralıktı ve o aralıktan görebildiğim kadarıyla, jandarma astsubayı bir telefon görüşmesi yapıyordu. astsubayın oturduğu masada adamın eskimiş kahverengi çantası öylece duruyordu. astsubay telefon ahizesini yerine koyar koymaz fırlayıp odaya daldım. astsubayın şaşkın gözlerine yumuşak bir ifadeyle bakıp “adamın çantasını merak ediyorum...” dedim “...kimmiş, neciymiş, neden öldürmüş kendini. bir ipucu bulabildiniz mi.” astsubay meraklılığımdan endişelenmiş bir sesle “bu artık adli bir mesele, bir şey söylemek gereksiz” dedi. en ikna edici ses tonumu takınıp “ama onu ben buldum. bu kadar merak etmeye hakkım olsun artık” dedim gülümseyerek. astsubayı da gülümsetmeyi başarmıştım. göğsüne yasladığı çantanın kopçalarını açmaya çalışırken “kimliği hakkında merkezden bilgi aldım biraz önce...” dedi “...bir şair olduğu sanılıyor. siyasi nedenlerle sabıkalıymış. bazı yazıları nedeniyle beş buçuk yıl tutuklu kalmış. tahliye olduktan birkaç gün sonra sürgün cezasını çekmek üzere yola çıkmış. bindiği otobüs o benzin istasyonunda mola verdiğinde umutsuzluğa kapılmış olacak ki, tuvalette bileğini kesmiş. ailesi yok. yarın bir tutanakla kimsesizler mezarlığına defnedilir ve bu konuda kapanır.” bir jandarma eri içeriye iki bardak çay bıraktı. topuk selamı verip çıktı. astsubay çantayı açıp ters çevirdi, masaya doğru silkeledi. çantadan masaya birkaç tane sarı saman kağıdı, bir kurşunkalem ve bir paket de jilet düştü. masaya yaklaştım. astsubayla birlikte, üzerleri yazısız olan kağıtlara baktık. masada duran jilet paketine astsubayla aynı anda uzandık. ama o, paketi benden önce kaptı. “herhalde bunlardan birini kullanmış olmalı” dedi. jilet paketini astsubayın elinden aldım. “bende kalabilir mi “ dedim, heyecanla. “bu imkansız...” dedi “bunların zabıtlara geçirilip teslim edilmesi gerek. hem alt tarafı bir jilet paketi, neden istiyorsunuz.” birkaç saat önce alelacele açılıp, içindeki jiletlerden biri, şairin damarlarındaki kanı fışkırtan paketi teklifsizce cebime attım ve “çünkü ben de şairim” dedim. astsubay küçük bir kahkaha atıp “peki ama...” dedi “...onları tıraş olmak dışında başka bir amaçla kullanmayın lütfen.” içtiğim birkaç bardak çay ve sigaradan sonra, diğerleri gibi benim de ifadem alındı. adım, soyadım, ana adım, baba adım, doğum tarihim, doğum yerim, dinim, tabiyetim, ikamet adresim, mesleğim ve medeni halim; sordukları her soru varlığımı kanıtlamaya yarayan birer ipucu gibi, daktilonun şakırdamaları arasında, anlamlı birer cümle olarak kağıda geçiyor ve her şey bir belge halini alıyordu. ifademi alan esmer ve yüzü sivilceli jandarma çavuşu yüzüme bile bakmadan, nereden geldiğimi ve nereye gideceğimi sordu. “hiçbir yerden geliyorum...” dedim, cebimdeki jilet paketini avuçlayarak “...ve hiçbir yere gidiyorum.” Wed, 18 Jun 2008 14:56:14 GMT 1623809-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1623809 Yalnız insan merdivendir Hiçbir yere ulaşmayan Sürülür yabancı diye Dayandığı kapılardan Yalnız insan deli rüzgar Ne zevk alır ne haz verir Dokunduğu küldür uçar Sunduğu tozdur silinir Yalnız insan yok ki yüzü Yağmur çarpan bir camekan Ve gözünden sızan yaşlar Bir parçadır manzaradan Yalnız insan kayıp mektup Adresimi yanlış nedir Sevgiler der fırlatılır Kimbilir kim tarafından ARAGON Mon, 02 Jun 2008 17:42:23 GMT 1552258-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1552258 ''-hiç kimseyle kendimle bile yaşlanmak istemiyorum. -sağlıklı kalmak için koşamam. soluk alayım yeter. -şunu öğrenmelisin: sen hiçbir işe yaramaz değilsin. seni senden çalan toplumdur. -ben, belli bir ülkesi olmayan insanlardanım. -son bireye kadar savaşmak, kendini feda etmek, yanlış bir kahramanlıktır. -aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü. -dünyanın acısı olmasaydı taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı. -uzandığımda herşey üzerime yığıldı. tavana kadar uzanan çini soba, duvar kağıtları, kentler. yorgunum. -gece, gündüzün devamı değildir. -asalet ve rütbe ile ilgili kavramları hiçbir dilde öğrenmeyi başaramadım. -meyhanelerde umutsuz bir bekleyiş vardır –kendi kendini bekleyiş. -insanın kendi dünyası dışında yaşayacağı bir dünya yoktur. -herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda yaşamım bitti. bilmiyorum, nerede, ne zaman. ve işte o bittiği yerde başladı. acının sonunda. acı ile. -bittim, yaşamımı kapattım. '' Tue, 27 May 2008 19:32:20 GMT 1524272-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1524272 Belki şimdi - diye düşünüyor Bay Palomar - o ülkede de bir başka kişi tekeş terliklerle dolaşıyor." Ve her adımda ayağından çıkan, ya da çok dar olduğu için ayağını burarak hapis eden terlikleriyle, topallayarak çölde dolaşan narin bir gölge görüyor. "Belki şu sırada, o da beni düşünüyor, değiş tokuş yapmak için benimle karşılaşmayı umuyor. Bizi birbirimize bağlayan ilişki, insanlar arasında kurulan ilişkilerin büyük bir çoğunluğundan daha somut ve açık. ." Tanımadığı mutsuzluk arkadaşıyla dayanışmak, çok az rastlanan bu tamamlayıcılığı, bir kıtadan bir başkasına yansıyan bu aksak adımları canlı tutabilmek için, tekeş terlikleri giymeyi sürdürmeye karar veriyor. Italo Calvino Mon, 26 May 2008 17:34:08 GMT 1519708-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1519708 'Ben Buradayım...' "senin ne işin vardı onlar arasında.. hiç bir işim yoktu.. bu yüzden sevmezlerdi seni işte.. bu yüzden aldırmadılar sana.. söylesene senin ne işin vardı onlar arasında." atay Sun, 25 May 2008 19:48:32 GMT 1515514-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1515514 son tren gardan çıkıp kenti baştan başa böldü. içimde bir lunapark ışıklarını yaktı. bir düğüm kendini çözdü. saat o saatti işte masamın üzerinde ay damlaları. hangi sözcüğün ırzına geçsem cümleler biraz daha piçti. ve koskoca bir hiçti kütüphanelerdeki mantık kitapları. aşk dediğin mayın gibi patlar öğret bunu çocuklarına. böyle şarapnel şarapnel kanatır adamı hesapsız her yürek. mesela sen en uslu uykularda filizlerken kendini oralarda. bir anarşist öldürülebilir buralarda sırtından sözcüklenerek. hangi sözcüğü çıkarsam artık kınından. nişangahında gez göz arpacıksın. açtırırsan kurumuş su yollarımda birkaç çiçeği artık sen açtırırsın. iki dudak arasında her an okunacak bir idam fermanı, cenaze namazlarında yazılmış bir yakın tarih kitabının son sayfası, panzer tekerleklerine sıkışmış bir ayakkabının hüzne çözülmüş bağcığı, gibi çözülmüş, gibi kırılmış, gibi acıtılmışız. doğarsa en serin şafaklarda doğar bizim kızlarımız. ve artık biz ağlarsak bir tek aşka ağlarız. belediye zabıtalarının sokak köpeklerini itlaf ettiği saatlerde ben, aşkı böyle hep siyah mürekkeplerle yazdım. bütün harflerini tükettim anadilimin bir tek sözcük için. soldan sağa yukardan aşağı üç harfli bir bulmaca için, bin harfli bulmacalarını çözdüm gözlerinin. senin kıblene dönükse bütün seccadelerim artık, yazanlar küçük harflerle yazmışlar demektir bizi bir kez. ve hiçbir satırbaşı artık bizi böyle kabul etmez. Uğur Özakıncı Thu, 15 May 2008 20:51:03 GMT 1467271-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1467271 ben aşka inanmıyorum, ya sen? +ben? ben sana inanırım,ya sen? -ha? nasıl yani? +yani şöyle: 'sen aşka inanmıyorum' dedin mi? -dedim... +e ben de sana inandım işte. -ha? +e peki sen bana inanır mısın? -bilmem... nasıl yani?... duruma bağlı. +hangisine -bazıları farklı +evet, senin için. -senin için nasıl? +bir evet vardı, onu sana verdim bir hayır vardı, o da bana kaldı. -ha? +ya! sen aşka inanmıyorsun bana da inanmıyorsun ben sana da inanırım aşka da. ya. dağa taşa bak hep dağ taş ova tepe derdim var diye haykır dene, dene beni duyan olmuyor hiç deme dene, dene sıkılırsan değiştir -neyi? +kendini -ben aşka inanmıyorum ya sen +aa, yeter be! inanırsan inan, inanmazsan inanma aşk senin gönül senin bana ne? Wed, 07 May 2008 18:00:53 GMT 1425883-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1425883 Yaşam özlemini doyuracak bir olgu mümkün mü. (sayfa 13-14) Her anı ölüdür. (sayfa 26) Ama insanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu verdiği iç dünyasının olgularının sizler için hiç bir değeri yok ki. Bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. Ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzünüze haykırmak istiyorum. Sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yönüm yok. Aranızda dolaşmak için giyiniyorum. İyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. Aranızda dolaşmak için çalışıyorum. İstediğimi çalışmama izin verdiğiniz için. İçgüdülerimi hiç bir işte uygulamama izin vermediğiniz için. Hiç bir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz. Yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. Evlerinizle. Okullarınızla. İş yerlerinizle. Özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. Ölmek istedim, dirilttiniz. Yazı yazmak istedim, aç kalırsın, dediniz. Aç kalmayı denedim, serum verdiniz. Delirdim, kafama elektrik verdiniz. Hiç aile olunmayacak bir insanla bir araya geldim, gene aile olduk. Ben bütün bunların dışındayım. Şimdi tek konuğu olduğum bu otelden ayrılırken, hangi otobüs ya da tren istasyonuna, hangi havaalanı ya da hangi limana doğru gideceğimi bilmediğim bu sabahta, iyi, başarılı, düzenli bir insandan başka her şey olduğumu duyuyorum. (sayfa. 75-76) İnsan çoğu kez her şeyin son bulduğu duygusuna kapılıyor, oysa yaşamın sonsuzluğunu algılayabilmek için bile yeterli değil bir insan ömrü. Mon, 05 May 2008 18:50:38 GMT 1415582-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1415582 Kaldırımdan inip birkaç adım geri attıktan sonra sokağın tam ortasında ellerimi ağzıma götürdüm ve apartmanın üst katlarına doğru seslendim: “Teresa!” Aydan ürken gölgem ayaklarımın arasına sığındı. Yanımdan biri geçiyordu. Ben tekrar seslendim: “Teresa!” Adam yanıma gelip, “Sesini yükseltmezsen seni duymaz. Gel bir de beraber deneyelim. Üç deyince ikimiz birden bağıralım,” dedi. “Bir, iki, üç,” deyince ikimiz birden haykırdık: “Tereeeeesaaa!” Kahveden ya da tiyatrodan çıkmış bir arkadaş grubu bizi görünce, “Hadi hep beraber çağıralım,” dedi. Sokağın ortasında onlar da bize katıldı, birinci adamın bir-iki-üç demesi üzerine hepbir ağızdan seslendik: “Te-reee-saaa!” Biri daha gelip bize katıldı, onbeş dakika içinde hemen hemen yirmi kişi olmuştuk. Arası soğumadan yeni birileri geliyordu. Tekses çıkarıp haykırmak güç işti doğrusu. Üç demeden bağıran ya da susması gereken yerde susmayan biri çıkıyordu muhakkak, ama sonunda bayağı etkili olmaya başlamıştık. İlk hece ‘Te’nin kısa ve pes perdeden ünlenmesi gerektiğine karar verdik; ikinci hece ‘Re’yi uzatarak ünleyecek, ‘Sa’ya gelince tekrar pes perdeden ama kısa kesecektik. Doğrusu buydu. Her kafadan bir ses çıkarsa olmazdı. Tam adam gibi bağırmaya başlamıştık ki, alelade sesli, çilli bir adam, “Peki kızın evde olduğuna emin misin?” diye sordu. “Değilim,” dedim. “Bak şimdi olmadı işte,” dedi bir diğeri. “Anahtarını unuttun, değil mi?” “Doğrusunu isterseniz anahtar yanımda,” dedim. “Ee, o zaman neden çıkmıyorsun yukarıya?” diye sordular. “Ben burada oturmuyorum ki,” dedim. “Şehrin karşı yakasında evim.” “Merakımı hoş görürsen,” dedi çilli ses, özene bezene, “orada kimin oturduğunu sorabilir miyim?” “İnanın bilmiyorum,” dedim. Buna biraz bozulur gibi oldular. “Rica etsek söyler misin,” dişlerinin arasından konuşan bir ses, “neden burada dikilip Teresa diye bağırıyorsun?” “Bana göre hava hoş,” dedim. “Başka birini de çağırabiliriz, isterseniz başka bir evi deneyelim, valla hiç fark etmez.” Ötekiler bir parça sinirlendi. “Bizimle dalga geçmiyorsun, değil mi?” diye sordu çilli, kuşkulu bir edayla. “Bu da ne demek şimdi?” dedim, gücenmiş gibi; onay almak üzere ötekilere döndüm. Kimseden ses çıkmadı, niyetimi anlamamışlardı galiba. Sıkıntılı bir kaç saniye yaşadık. “Bak,” dedi, efendiden biri, “Son bir kez Teresa’yı çağırırız sonra herkes evli evine köylü köyüne.” Öyle de yaptık. “Bir iki üç Teresa!” Ama pek de iyi çıkmamıştı sesimiz. Derken herkes evinin yolunu tuttu. Meydana geldiğimde arkamda biri hala bağırıyordu: “Tee-reee-sa!” Orda durmuş bağırıyordu. Biri inatçı çıkmıştı. ITALO CALVINO Mon, 05 May 2008 15:09:14 GMT 1414732-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1414732 Başkan beni kayırıyordu galiba. Beni en korkulu durumlardan kurtarıyor, başkalarını esirgemezken beni elinde tutuyor, vezirliğe doğru sürüyordu. Alanda oyuncuların sayısı epey azalmıştı. Yarıya inmiş gibiydik. Yeşiller direniyor, başarıyla sürdürüyorlardı oyunlarını. Usta oyunculardı onlar. Bakışıyorduk onunla. Kollarını açtı, bana doğru uzatır gibi yaptı, sonra gülerek yumruklarını sıktı, hızla uyluklarına indirerek çarptı. Susamıştım. Hepimiz susamış olsak gerekti. Ama su için çalıştığımızı unutamazdık. Oyun bitesiye su yoktu hiçbirimize. Oyun üzerine ne biliyorsam ondan öğrenmiştim. Ustam karşımda duruyordu. Ama oyunun oynanması üzerine bilgi vermemişti. Satranca çok benzeyen bu oyunda taşların, yani bizlerin adı, satrançtaki gibiydi, kurallar hemen hemen aynıydı. Bir iki noktada satrançtan ayrılınıyordu. O noktaları da Başkan anlatmıştı bu sabah. Ne ki, satranç oynamasını bilip bilmdeiğimi kimse sormamıştı. Morların bilmesi gereksizdi zaten. Bir zamanlar biraz oynamış olduğum için, oyunu bilmiyorum diyerek işten sıyrılmağa da kalkmamıştım. Oynamak istemiştim, başından beri, onu gördüğümden, oyuna katılıp katılmayacağımı soruşundan beri. Göçme oyunu sözünü o da açıklamamıştı ama. Göçme oyunun oynandığı bahçeye Göçmüşler Bahçesi adını bilerek verebilirdim ama o sözü, daha hiçbir şey bilmezken uydurmuştum. Sonra başka bir şey geldi usuma o ara. Burası, göçmüşlerin bahçesi değildi, göçecek kedilerin çekilip gözden ırak ölmeğe baktıkları yeriydi herhalde bu kentin; Göçmüş Kediler Bahçesiydi bu. Göz göze geldik gene. Usumdan geçenleri bilirmiş gibi, biraz alaycı bir gülümsemeyle, başını "evet" dercesine sallıyordu. Başkan hâlâ düşünüyordu. Kendi oyunumu oynamağa başladım. Sen beni yaşatabilirsin, diye geçirdim içimden. Başı, gene, evet, dedi. Ama yaşatmak istemiyorsun çünkü sen Başı, evet, ben?.. dedi. Sevildiğini bilmek istersin. Evet. Ama sevildiğinin söylenmesini istemezsin. Beni söylenmemiş bir sevgide boğabilirsin. Evet. Çünkü... Çünkü?.. Bilemiyorum. Galiba... Korkuyorsun. Evet. Oyunu kestim. Tatsızlaşıyordu. Kesmedi o. Bekliyorum, dedi, evet... Vazgeç, dedim başımla. Başka öksürdü. Kıpırdamıştım. Dondum. Ağaçların arasında dönmeden önce bacaklarıma sürünen kediye bile bakmadım. Kedi geçti gitti. Açtı; yorgundu belki. Ölmüştür şimdi. Göçmüştür bu bahçede. Başkan beni unutmuştu. Oysa ben, küçücük piyade aşağıları savunuyordu şimdi, oysa ben, küçücük piyade, vezirden başkasını düşünmüyordum. Ne yapıp edip onu Ama... Oyun bitmişti. Bitmişti benden yana. Bir tek adım atmam yetiyordu işte. "Ne yapıp edip"in gereği yoktu artık. iyi oyuncu değildim ama atılacak adım açıkça ortadaydı. Üstelik, istediğimin gerçekleşmesi bundan kolay olamazdı. Alanda bir kıpırtı oldu. Nerede, nasıl, bilmiyordum. Bildiğim, sıranın bana geldiğiydi. Her şey durmuş beni bekliyordu. Ben Başkanın sözünü bekliyordum. Başkan başka bir şey söyleyemezdi, besbelli. Her yanım gerilmişti, atılmağa hazırdım. Bir adımla vezire çıkıyordum. Yeşillerin veziri ister istemez beniim oluyordu ardından... Başkan susku içinde düşünüyordu. Bana dikilmiş yeşil gözleriyle başını, ilk kez, "hayır" dercesine salladı o. Neye hayır? Düşündüğüne. Gülünç olma, tam bu noktaya geldikten sonra... Seni almamı istemezsin elbet, ondan öyle... Hayır. Ama... Konuşmak istiyordu şimdi. Üstünlük taslamaktan, tepeden bakıp alaycı davranarak sırt okşamaktan vazgeçiyor, konuşmak istiyordu. Usumdan geçeni o nasıl anlıyorsa, ben de öyle anlamalıydım onun usundan geçenleri. Mor değil, Yeşildi anlaşmaya, uzlaşmaya varmak isteyen. Bütün gücümü kullanıp anlamalıydım onu. Hayır, diyordu, düşündüğün yanlış. Birden toparlandım. Beni oyalıyordu. Yapmak istediğimi sezmiş, önlemeğe çalışıyordu. Şu anda bir düşmanlık durumu içindeydik. Dost olmamış mıydık bugüne dek? Hiç yan yana durmamış mıydık? Görüştüğümüz anda büyülemişti beni. Ama ben mi ona yaklaş Düşündüğümden vazgeçmek istemiyordum. Ona bakmağı bile bıraktım, yan gözle Başkanın ağzını kollamağa başladım. Başkan kararını verdi, ağzını araladı. Çıkacak sesi beklemedim. Bir tek uzun adım attım. Binlerce insanın göğsünden bir körük sesi çıktı. Uğultu dindiğinde onun sesini işittim. "Mat" diyordu. Üstümdeki, elimdeki demirlerin göğü tutan gümbürtüsü içinde yığıldım durduğum yere. Bilge Karasu. Sat, 26 Apr 2008 19:40:31 GMT 1375928-blog@http://www.sosyomat.com/ siyahkedibeti http://siyahkedibeti.sosyomat.com/blog/1375928